Art Review#6 Dot Matrix Loop – Rowan Smith

15/11 /2011 12.00

ด้วยก้าวเล็กๆของนีล อาร์มสตรอง เราก็ค้นพบว่าโลกที่อยู่นอกเหนือจากประสบการณ์ของมนุษย์ที่เคยมีมา แต่กว่าครึ่งศตวรรษแล้วที่เรื่องของความอยากมีเรืออวกาศลำโต, การเดินทางในอวกาศ, การพักอาศัยและการสื่อสารกับกองทัพนอกโลกที่ระบุไม่ได้ ในสเปชที่ว่างเปล่านั้นกลับยังคงมีอยู่ ความอยากนี้ มันไม่ได้ชัดเจนแต่มันดำเนินอยู่ ซึ่งเชื่อมโยงความคิดเรื่องความไม่มั่นคงมาตลอดระบะเวลากว่าพันปีของมนุษย์ กับการรอคอยการมาถึงของอนาคต….ภาพสมมติของโลกทีอดยากและระทมทุกข์อย่างศาสนาว่าไว้ และ เทคโนโลยีที่เหมือนมนต์วิเศษ กับความบันเทิงทั้งหลาย

ก็เหมือนกับเรื่องความคิดของชีวิตนอกโลกนั้นแหละ ที่ความเชื่อเรื่องอนาคตได้มาเติมเต็มความอยากรู้อยากเห็นและความวิตกกังวล

ทำไมเราถึงอยากได้มุมมองอนาคตแบบปี1950? ที่มีความอยากได้ไอ้ของเล่นทินทอย กับนาฬิกามีเสียงปลุก, เมืื่อไรกันที่เราเริ่มคิดถึงอนาคต? ผ่านมากว่าศตวรรษแล้วแต่ มันยังคงมีภาพของรถที่บินได้ หรือหุ่นยนต์ทำความสะอาดบ้าน ทำอย่างไรเราถึงจะวางตัวตนของเราเอาไว้ได้ในเมื่อเรารู้อยู่แก่ใจว่าเราเป็นแค่ฝุ่นละอองเล็กๆในจักรวาลแห่งนี้?

ทุกคำถามเหล่านี้ ถูก Smithนำมาไว้ในงานเขาหมดแล้ว เขาใช้ภาษาที่ตกยุคกับเทคโนโลยีที่เคยเจ๋งเมื่อสมัยเก่า และประติมากรรมงานฝือมือทั้งหลาย เืพื่อแสดงงานที่เป็นทั้ง ฉลาดและเศร้า กับการครุ่นคิดสำรวจหาเรื่องของอนาคตในสมัยอดีตและความมากและหาคำตอบไม่ได้ในต้องการกับสิ่งที่นอกเหนือไปจากชีวิตประจำวันของเรา

มนุษย์ต้องการกล้องตรวจจับรอยยิ้มเพื่อให้เทคโนโลยีบอกว่าเรายิ้มเมื่อไรกันนะ?

This slideshow requires JavaScript.

Smith’s piece Dot Matrix Loop (2007) drew much interest when it was shown at the Johannesburg Art Fair in March. An installation comprising three outdated printers, with the paper feed on a continuous loop, the original chip in each printer has been reprogrammed to spit out one of 50 human characters to the accompaniment of that wailing pig sound of dot-matrix printers. The output on the paper is random and infinite – that is, until the printer jams or switches off. Peripheral devices traditionally require computers to instruct them: Smith’s self-governing printers clearly speak of autonomous technology. 
“These three printers are exchanging a loop of paper, creating this mini world that is generative and self-populates,” says Smith about what happens to the man-machine relationship when technology starts thinking for itself. “The subtle relationship between the people of the loop is always random and determined by the printers, so technology is creating this world instead of us creating a world out of technology.” 
In a hypothetical future, humans may one day become be nostalgic about the power they currently wield over machines; Smith’s work, with its shifting tenses, however, asks whether technology has not already taken charge. With an ever-enlarging landfill of obsolescent technology, are humans really desiring of smile-detecting digital cameras, or is technology driving the constant rejuvenation of what is new? 

(by : Nadine Botha) http://www.artsouthafrica.com/?article=690

Dot Matrix Loop สร้างความสนใจให้ผู้ชมอย่างมากในงานแสดงที่ Johannesburg Art Fair ในเดือนมีนาคม. งานติดตั้งนี้รวมเอาเครื่องปริ่นเตอร์เก่าสามตัวไว้ มีกระดาษถูกป้อนที่ต่อเนื่องกันถูกป้อนเข้าไปและวนอยู่อย่างนั้น ตัวชิพของปรินเตอร์ถูกเอาออกไปแล้วโปรแกรมเครื่องใหม่เพื่อสร้างรูปคนเล็ก 50   คน และในขณะทำงานมันยังส่งเสียงร้อง(เหมือนหมู)แบบเครื่องปริ้นเตอร์รุ่นเก่าตลอด สิ่งที่ปริ้นเตอร์แสดงออกมาเป้นอะไรที่สุ่มเอาและไม่มีวันหมดจบสิ้น นั้นแหละ!จนกว่าเครื่องมันจะติดขัดหรือถูกปิดไปเท่านั้น

ตัวปริ้นเตอร์โดยดั้งเดิมแล้วต้องใช้เครื่องคอมพิวเตอร์เพื่อออกคำสั่ง แต่Smithก็ได้แสดงให้เห็นความเก่งของเขาด้วยการโปรแกรมให้ัมันทำงานอัตโนมัติได้ด้วยตัวเองอีกต่างหาก

“ปริ้นเตอร์ทั้งหมดสามตัวนี้มันแลกกระดาษที่วนไปมานี้ เพื่อสร้างเจ้าคนตัวเล็กๆนี้fด้วยตัวเอง” – Smithกล่าว ซึ่งบอกเราได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็น ความสัมพันธ์แบบเครื่องจักรมนุษย์ เมื่อเทคโนโลยีเริ่มคิดได้เองด้วยตัวมัน “ความสัมพันธ์ที่บอกเป็นนัยๆระหว่างผู้คนที่วนไปมาจะสุ่มอยู่ตลอดและจัดการโดยปริ้นเตอร์ ดังนั้นเทคโนโลยีนี้จึงเป็นผู้สร้างโลกใบนั้น(ในกระดาษ)แทนที่จะเป็นเราที่สร้างมันเองจากเทคโนโลยี”

ในโลกอนาคตที่ถูกสมมติขึ้น มนุษย์อาจจะกลับมาไคร่ครวญใหม่ว่าเขามีพลังอะไรเหนือกว่าเครื่องจักรไหม? งานของSmith ได้ตั้งคำถามนั้นนั้นแล้วว่า บางทีเทคโนโลยีอาจจะยังไม่เคยถูกตั้งขอบเขตอะไรเลยเพราะมันเติบโตอย่างไม่หยุดบนสนามเก่าที่เราไม่ได้ฟื้นฟู มันมีทิศทางของมันเอง

With one small step from Mr. Neil Armstrong we reached a world that had seemed to reside outside of the reach of human experience. Yet, almost half a century later, the romantic longing for large-scale space travel, residence and communication with some yet unknown extraterrestrial force remains. This desire, a continual and unfocussed looking outwards, is linked both to the nostalgia born of our millennial uncertainty, and a looking forward to The Future, a vision simultaneously of apocalyptic dystopia and magical technological efficiencies and entertainments.

For, like the idea of outer space, the notion of The Future is in itself filled with nostalgic yearnings and anxieties. Why do we long for the future of the 1950s, buying toy tin robots with alarming zest? Why is it that when we think of the future, we still imagine a place of flying cars and household robots, fantasies we have been holding onto for over a century? How do we posit any individual identity when we know ourselves to be merely a speck of dust in the cosmos?
All of these are the questions that Smith posits in his work. Using the language of outdated retro-cool technology and handcrafted sculptures, Smith presents a series of works that subtly, sadly investigate a nostalgia for the future and an insatiable and unanswerable lust for something outside of our everyday experience.’



From The Ghosts of Future Past -
 The Work of Rowan Smith
(By Linda Stupart) http://www.whatiftheworld.com/featured-artists/rowan-smith/

————

About Rowan Smith: Born in Cape Town (1983), Smith is a graduate of Cape Town’s Michaelis School of Fine Art, where he received the Michaelis Prize for top graduating student in 2007. He has participated on numerous group exhibitions, including Not Yet Famous: Nobody Likes Nothing (2006) at Whatiftheworld Gallery and Picnic (2003) at Bell-Roberts Gallery (under the collaborative pseudonym “Clive Murdock”). He presented his debut solo exhibition at Cape Town’s Whatiftheworld Gallery in August 2008. Directed and edited by Paula Zapata. Special thanks to Tau Tavewnga, Bell- Roberts Gallery and Hein.

AWARDS & COLLECTIONS: Michaelis Prize, Top Graduate, Michaelis School of Fine Art (2007)Hollard Collection, Johannesburg, South Africa (2008)
Oppenheimer Memorial Trust Grant, David Bermant Fellowship in Art an Technology, California Institute of the Arts (2010)

————–

thanks

http://www.whatiftheworld.com/featured-artists/rowan-smith/

http://www.rowansmith.co.uk/

http://www.artsouthafrica.com/?article=690

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s