Art Review#7 : Room 237 by Reynir Hutber

13/11/11 11.50am – 14/11/11 4pm

Room 237 -monitor view-

Room 237 -view from another installation room

Room 237

Interactive video installation
The University Of Brighton, Brighton, UK, July 2009

The view into ‘Room 237’ was blocked by a false wall with a clinical soap dispenser mounted on it. Before entering the installation, visitors were encouraged to clean their hands using the antibacterial gel provided. Above the soap dispenser, an embossed plaque read: ‘Strictly No Photography’, a sign common to art galleries, military institutions and state detention centres. 

In the next space there was a monitor mounted on the left-hand wall. When visitors looked into the monitor, they saw a live relay of themselves filmed from behind, with their turned backs framed in an open doorway. They could now also see the formerly concealed space on the opposite side of the doorway, where a naked body was crouched against the wall, twitching slightly with its face in its hands. The body was a looped and filtered recording of the artist, posed so that its age, health and gender were indeterminate. If the visitor looked for the body directly, they would not find it; it was a kind of digital mirage that could only be witnessed through mediation.

The work continued an interest in social visibility and responsibility and marked a development of the live video-compositing technique first used in ‘Private View’ 2008. 237 was the number of the studio in the art institution where the installation was sited: it is also the number of the hotel room in Kubrick’s version of ‘The Shining’ where the caretaker stacked the bodies of his murdered family. 

Room 237 is one outcome of an ongoing body of research. Areas have included the ethics of war photography; how human suffering is represented and the related notions of endurance, transcendence and authenticity in the work of Chris Burden and Marina Abramovic.

http://www.reynirhutber.blogspot.com/

———–

ทางเดินเข้า(ห้อง)Room 237 นั้นถูกปิดกั้นไ้ว้ด้วยผนังหลอกที่มีที่กดสบู่ติดเอาไว้  ก่อนเข้านิทรรศการ ผู้ชมจะถูกขอให้ล้างมือให้สะอาดด้วยเจลฆ่าเชื้อแบคทีเีรีย ซึ่งตรงที่กดสบู่นั้น ด้านบนจะมีป้าย “ห้ามถ่ายรูปโดยเด้ดขาด” ติดเอาไว้ อย่างที่แกลลอนี่ส่วนใหญ่เค้ามีกัน

ในพื้นที่ต่อมาจะมีมอนิเตอร์ติดไว้ที่กำแพงด้านซ้ายมือ เมื่อผู้ชมเดินเข้ามาดูที่มอนิเตอร์ก็จะพบตัวเองถูกฉายอยู่ในนั้นจากด้านหลัง ซึ่งด้านหลังของพวกเขาจากมอนิเตอร์ก็จะเป็นประตูโล่ง ซึ่งในจอมอนิเตอร์จะแสดงให้เห็นว่า ที่ผนังอีกฝั่งหนึ่งนั้นมีคนเปลือยกายนอนคุดคู้เอามือปิดหน้าอยู่ (ซึ่งภาพที่เห็นเป็นการฉายวิดีโอตัวศิลปินที่อัดไว้วนไปมา) ซึ่งทำให้เราไม่สามารถบอกได้ว่า คนที่นอนอยู่ตรงนั้นอาุยุเท่าไร สุขภาพดีไหม และเป็นเพศอะไร ซึ่งถ้าผู้ชมเดินไปดูที่หลังกำแพงนั้นก็จะเห็นว่าจริงๆแล้วไม่มีอยู่ มันเป็นภาพที่สร้างขึ่้นมาให้ดูสมจริงในมอนิเตอร์นั้นเท่านั้

งานนี้เป้นงานที่ต่อเนื่องมาจากความสนใจด้านการมองเห้นของสังคมและการตอบสนอง ซึ่งโดดเด่นในด้านการพัฒนางานไลฟ์วิดีโอ-คอมโพสิซิง เทคนิค ซึ่งศิลปินใช้ครั้งแรกในงานPrivate Viewในปี 2008

237 คือตัวเลขของสตูดิโอหนึ่งของสถาบันการศึกษาศิลปะที่งานอินสตอลเลชั่นนี้เกิดขึ้น และมันยังเป็นตัวเลขของโรงแรมในหนังเรื่อง The Shining เวอร์ชั่น Stanley Kubrick ที่ผู้ดูแลโรงแรมแอบซ่อนร่างศพที่เขาฆ่าเอาไ้ว้

Room 237 เป็นหนึ่งในงานศึกษาเกี่ยวกับร่างกายงานหนึ่งที่กำลังดำเนินไป ขอบเขตงานรวมถึงเรื่องของจรรยาบรรณในงานภาพถ่ายสงคราม ว่ามันเป็นตัวแทนของความทรมานของมนุษย์แและเชื่อมโยงไปยังความเชื่อของการเป็นอมตะ เรื่องเหนือความเข้าใจ และ ความจริงแท้ ได้อย่างไร อย่างงานของChris Burden และ Marina Abramovic

งาน Room 237 ทำให้เราเห็นเรื่องจริงและเรื่องหลอก ที่รวมตัวกันได้อย่างแนบเนียน เหมือนว่ามันคือเรื่องเดียวกันจริงๆ มันอาจจะเหมือนสังคสมัยนี้ก็ได้ี่เรื่องหลายๆแง่มุม มันรวมตัวกันได้อย่างไม่น่าเชื่อ อย่างที่ก่อนมีสื่อสมัยใหม่อาจจะทำไม่ได้ขนาดนี้ ทั้งเรื่องหลอก เรื่องจริง เรื่องโกหกพกลม เรื่องโม้โมเม เอามาปนกันให้ยุ่งและแยกไม่ออก คนหลายคนเชื่อในสื่อมากกว่าที่ตาเห็นเองด้วยซ้ำ กลายเป็นว่าสื่อมีความสำคัญและศักดิ๋สิทธิ์มากกว่าตัวเราเองด้วยซ้ำ ซึ่งก็มันอาจะเป็นเพราะว่าคนเราคิดอยู่ลึกๆว่าสื่อมันผ่านกระบวนการอะไรสักอย่างมาก่อนนะ ก่อนจะมาหาเราดังนั้นมันอาจจะจริงกว่าความคิดของเราเอง

เทคนิคของศิลปินที่ส้รางRoom 237นี้ขึ้นมาก็น่าสนใจ โดยเฉพาะตรงคนที่นอนคุดคู้อยู่นั้น เพราะมันเป็นวิดีโอที่เล่นวนแต่มันต่อกันไ้ด้พอดีทำให้ดูมันLiveอยุ่ตลอด ประกอบกับการซ้อนภาพของคนที่LIVEจริงๆแล้วเราได้เห็นจาก vdo document ว่า ปฎิิกิริยาของผู้ชมที่เกิดขึ้นคือ “อยากสัมผัส” …ทั้งที่ไม่มีอยู่ แต่ทุกคนกลับพยายามจะสัมผัสความลวงหลอกนั้นกันทั้งสิ้น
————-

http://www.reynirhutber.blogspot.com/

I am a London-based artist and musician. I work across a range of mediums, although my projects often involve a considered and subtle use of digital technology and a concern with the mechanics and imposition of authority. A central theme of my practice explores how processes of mediation can restrict, distort and manipulate visual information and relates this to the historically problematic relationship of performance art to its documentation. I am also interested in the effect this has on our sense of responsibility to, and engagement and complicity in, what we ‘witness’ through the apparatus of modern media. I continue to be inspired by artists such as Chris Burden, Dan Graham, Stuart Brisley, Jon Kessler, Tania Bruguera and William Pope L. Recently my work has been shown at R O O M, London, and Arnolfini, Bristol. In May 2010 I was awarded ‘The Catlin Art Prize’ for an installation entitled ‘Stay Behind The Line’.I will be a participating artist at FIERCE Festival, Birmingham in Spring, 2012.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s